Bir ağaca bakarken bile içimdeki sevgi ve acıma hissi daha fazla oluyor.Halbuki ikisi de esasında odun.Zerre acıyamıyorum.İçimden "beter olsun essoğluessek" derken buluyorum kendimi.Belki de hepimizin birilerine karşı beslediği,belki de yüzüne hiç söyleyemeyeceği,yazarak içini dökebileceği hisleri vardır.Ama istediğim kadar yazayım,anlatayım aptal gibi hissetmeme neden olan his geçmek bilmiyor efendiler.
En kötüsü de artık çok kötü şeyler bile kötü gelmemeye başladı.O kadar canım yandı ki bundan daha fazla yanamaz heralde diyorum.Yanmıyor çünkü,hissedemiyorum.Aklıma geliyor nefes alamıyorum ve kim ne derse desin gecmiyor,unutulmuyor.Geçen tek şey zaman...Zaman geçiyor,duygumuz köreliyor ama tüm hissettiklerimizle beraber.Mutluyken onunla güldüğüm anları hatırlarken "onu unut" demek bana denebilcek en kötü şey.Ne yani her şeyi unutmalı mıyım? Hem de o benim hissettiğim her şeyken.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder