Aslında böyle biri değilim,aşmayı başaramadığı biri içip ağlayan biri değilim...ağlamıyorum artık en azından.O kadar boş hissediyorum ki içimi bazen.İçimdeki boşluk o kadar geniş yer kaplıyor ki artık kapıları kitledim kimseyi alamıyorum içeriye.Bir anlatabilsem hislerimi hafiflerim eminim.Ama kendim bile sıkılmışken kendimden ,yaşadıklarımdan...en iyisi açmamak kapıları kimseye hatta anahtarı üzerinde bırakıyım ki giremesin totoşlar...